گنجینه اشعار عباس صفاری

[پناه]

پرنده
نیستم
اما از قفس بدم می‌آید.
دلم می‌خواهد آفتاب که سر می‌زند
پرندگان همه از شادی بال در بیاورند
و مرا هم که خواب صبحگاهی‌ام بی‌شک
در بسته و تکراری است بیدار کنند.
پرنده‌ی قفس نشین نه با طلوع آفتاب
شاد می‌شود و نه از غروب آن دلگیر.

 

[پناه]

با تو این روزها
آنقدر بی تعارف شده ام
که می توانم صادقانه بگویم
حضور از جان گذشته ات در خیابان
پاک ، غافلگیرم کرده است .
دیگر وقتش رسیده بود
که تکلیفت را
با این کارد به استخوان رسیده
یکسره می کردی ...
مرگ یکبار شیون یک بار !
و تو محشر کردی .
وقتی سازهای مخالف را مذبوحانه
روی اعصاب تو کوک می کردند
چه زرنگ و دور اندیش
از کوره در نرفتی
و سکوت سر به فلک کشیده ات را
سنگر کردی .
مبارکت باد این سنگر استوار
چه زیبا غافلگیر
و تکمیلم کرده ای
حضور با شکوهت
در این لحظه های همیشه ام
مبارکم باد

 

[پناه]

یکبار هم که شده
شعرم را سراسر
چکیده از خنده های تو می خواهم
اما باز
تا قلم بر کاغذ می گذارم
سایه های چسبیده به دیوار
زبان باز می کنند
آمبولانسی آژیرکشان از لابه لای کلماتم می گذرد
ماه
بطری ی نامه بری می شود
سرگردان بر آبهای تاریک
و کلاغی که جفتش را
اتوبوس مدرسه زیر گرفته است
می پرد وسط حرفم ....

 

[پناه]

در هر زندان دنیا
زندانیِ فراموش شده‌ای
و در هر گورستان جهان
عزیز به خاک سپرده‌ای داشتم
و تنها بودم
مثل ماه
که کوتاه‌تر از تنهایی من
دیواری نیافته بود

 

[پناه]

در این روزهای آخر اسفند
وقتی که خانه ات کلاه سفیدش را
به احترام بنفشه ها
از سر بر می دارد,
تو نیز خاکسترهای تلخ این زمستان را
از آستین بتکان
و چشم های غبار گرفته اش را
با روزنامه های بد خبر دیروز
برق بینداز
تا تعبیر خواب های اردیبهشتی ات
راه زیادی نمانده است...

 

[پناه]

زبان تو باید
پرچم نیلوفر باشد
و لب‌هایت زرورق سپیده‌دم
که هر چرندی می‌گویی یا شعر ناب است
یا زمزمه‌ی آبشار

آن‌وقت برای همین چارخط مدحِ بی‌قافیه
که مثل باد از کنار گوشت خواهد گذشت
من یک خروار کلام ریز و درشت را
غربال
کرده‌ام

 

[پناه]

پشیمانم کن
از خواب و خیالاتی که دربست
در طواف تو نبوده‌اند

پشیمانم کن
از تمام عطرهایی
که بوی گریبان تو را نمی‌داده‌اند

شبیه تو را
هیچ شهری و خیابانی
به خود ندیده است

بیا و پشیمانم کن
از تماشای چهره‌هایی
که در ازدحام خیابان‌ها
اندکی شباهتی به تو داشته‌اند

 

[پناه]

تو نباشی دریا هست
تو نباشی امواج
همچنان بی‌پروا می‌آیند
سر به صخره می‌کوبند
و متلاشی می‌شوند
تو نباشی آسمان هست
ستارگان هستند
ماه همچنان بی‌اعتنا به کار جهان
می‌آید و خونسرد می‌رود
تو نباشی خانه‌ها و بام‌ها هستند
و برف همچنان پاورچین می‌آید
و بر درخت‌ها و قرنیز پنجره‌ها می‌نشیند
تو نباشی ابرها هستند
و نم‌نم باران کوچه‌های خلوت و
چشم‌های مرا ترک نخواهد کرد
تو نباشی دنیا هست و چه بسا
ترسای دیگری دل و دین
از من برباید
یقین داشته باش
از این دنیا تو نباشی
سر سوزنی کم نخواهد شد
و من نیز همچنان خواهم بود
و روزم را
به شب خواهم رسانید
اگر به جان کندن