همگانی اشعار و جملات زیبای بهنام محبی‌فر

[پناه]

سال هاست
دیوارها را برداشته اند
و به جایشان
پنجره هایی به بزرگی نبودنت
بی هیچ پرده ای گذاشته اند
من
پر مشغله ترین آدم روی زمینم
شده ام نیمکت...
کنار پنجره می نشینم و
چشم می دوزم به انتهای خیابان
و زل می زنم
به همه آدم هایی
که از دور
انگار "تو" هستند..!

 

[پناه]

به انرژی می مانی ...
در من
تمام نمی شود دوست داشتنت
فقط
هر لحظه
به شکل دیگری دوستت دارم

 

[پناه]

به پاییز می مانی
زیبا اما بی رحم ...
می آیی ، می کشی
می روی

 

[پناه]

در من
غریبه ای هست
که هنوز
با صدای هر زنگی
از خواب تو می پرد
صدای نم نم باران
کابوس هایش را
آشفته می کند...
هیاهوی باد غارتگر را
تاب نمی آورد
و خش خش برگ ها
کلافه اش می کند ...
در من
بیگانه ای نفس می کشد
و فقط
به قرارهایی فکر می کند
که قرار نیست
هیچ وقت با تو داشته باشد ....
در من
غریبه ای هست
که
تنها
با تو آشناست .

 

[پناه]

ثانیه ها
گاهی
سرنوشت جدیدی را رقم زده اند ...
به یلدا فکر می کنم
و شصت ثانیه وقت اضافی
شاید در یکی از ثانیه هایش
درب را بکوبند
و تو
برگشته باشی

 

[پناه]

آنقدر زیبایی
که به تنهایی از عهده‌ی
دوست داشتنت بر نمی آیم ..
در من
هزاران “من” است
که لحظه لحظه
قیام می کنند
برای ستایش تو …

 

[پناه]

از سر نگیر
قصه ی پردرسر نبودنت را .... دستان یخ زده ام را
بگیر عاشقانه
در دستان گرمت .... قرارمان کوچه ی بن بست عاشقی.. بیا
تا بی پروا
دنیا را
دوباره
بسپریم به دست عاقلان...

 

[پناه]

برف
یعنی اوج دل نگرانی آسمان ...!
می بارد که
مبادا
رد پای عشق
در دلتنگی برگ ها
گم شود ...

 

[پناه]

تو نیستی...
بیچاره ، آدم برفی ها!!
یخ می زنند
از سرما...!

 

[پناه]

نشسته ام به انتظار ...
قیامت برپا شود
مردم فوج فوج بیایند ..
تو
به تنهایی !
فرشته ها
نامه های اعمال را
رها کنند و
انگشت به دهن بمانند و
چپ چپ
به خدا نگاه کنند.. و خدا
یواشکی تبسم کند