گنجینه اشعار سیدتقی سیدی

[پناه]

رسيدن من و تو وصلت دو ديوار است
چقدر عشق دو مغرور مردم آزار است

اگر چه درد زياد است در دلم اما
نگفتن از تو برايم هنوز دشوار است

يگانه بودى و بسيار عاشقت بودم
ولى به چشم نمى آيد آنچه بسيار است

به خواب بى خبرى رفته ايم و در دلمان
هنوز هم كه هنوز است عشق بيدار است

اگرچه در دل من اشتياق ديدن توست
هميشه روى لب تو خدا نگهدار است

 

[پناه]

من فکر میکنم،
من جزئی از غمم،
غم جزئی از من است

آری قبول کن
تکرار ما فقط
بیهوده بودن است…

 

[پناه]

تحمل می‌کنم اندوه دنیایی خیالی را
تماشا می‌کنم نیم پر لیوان خالی را

چرا عاشق شدم؟ از خویشتن هر روز می‌پرسم
مدام این جمله‌ی بی‌معنیِ تلخِ سوالی را

دلیل کشف و شوق و ذوق و احساس و جنون در من
تو در من ساختی تشخیص و تلمیح و توالی را

تو از یک تکه سنگ سخت شاعر ساختی و‌‌ من
نشستم شعر کردم واژه های لاابالی را

تو بودی اوج مفهوم رسیدن در درون من
که من در حسرتت طی کرده بودم نونهالی را

از اینجا رد شدی حتما، اگر من اینچین مستم
اگر بو می‌کشم رد تو بر گل‌های قالی را…

 

[پناه]

خدا شب را برای فکر کردن آفرید و من

تمام شب به زیبایی چشمت فکر می‌کردم...!

 

[پناه]

نه آمدی که بمانی، نه رفتی از یادم
تو آرزوی منی آرزوی بر بادم

من از خدا گله‌ مندم فقط چرا نشنید؟
نه خواهشم نه دعایم نه بغض و فریادم

ندیدم این همه سال از تو شور شیرینم
به رغمِ تلخی خُلقت هنوز فرهادم

چرا به سیبِ فریبت دل از جهان نَکَنَم؟
که ارث برده‌ام این شیوه را من از آدم

خوشم که عشقِ تو رسوای شهر کرده مرا
غمت مباد اگر از چشم خلق افتادم

رسیده بی تو به من هر غمی خیالی نیست
همین که بی‌خبر از حال زارمی شادم

من از دو چشم سیاهت که بگذریم و نشد
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادم...!

 

[پناه]

خدا هر آنچه که با من کند ، سزای من است
اگر چه هم که بسوزاندم خدای من است

‌تو جزء خواستنی های نابجای منی
اگر به من نرسی مشکل از دعای من است

‌اگر که غم زده بر چهره ام ، خودم هستم
اگر به چشم تو شادم کسی به جای من است

به یاد خاطره های تو چای می نوشم
تمام تلخی دنیا، درون چای من است

‌میان این همه فریاد بی کسی تنها
سکوت واژه غمگین روزهای من است
‌
سکوت ، عطر خیابان خیس ، تنهایی
بگو به فکر منی ، این هوا هوای من است

 

[پناه]

دیوانه نبودی نه به اندازه کافی
هر شب ننشستی که خیالات ببافی

‌بی حدّی غم، شوق رسیدن به تو را برد
هرگز نشود اشک به دیدار ، تلافی !

‌بعد از تو نفهمید کسی حرف دلم را
من ماندم و یک سینه پر از حرف اضافی

‌من ماندم و یک حسرت و یک قصه ی کوتاه
من ماندم و یک خنده و یک گریه و یک آه

‌فرق است میان من و تو ساده بگویم
من بنده ی مضمونم و تو بند قوافی ...

 

[پناه]

‌شبیه عطر تن او که بر لباسش هست
خودش كه نيست ولى دائما هراسش هست
َخودش که نیست ببیند به هر چه مینگرم
به روی‌ مردمک چشمم انعکاسش هست
نمی توانم از این عشق مرده دل بکنم
هنوز توى سرم عطر مست ياسش هست
هنوز می پرم از جا به زنگ هر تلفن
هنوز دلهره ى آخرين تماسش هست
دلم برای که تنگی؟ به این که دل تنگم
تو فكر مى كنى اصلا كسى حواسش هست؟ ‏

 

[پناه]

چه باید کرد با چشمت که در تکرار این لذت
جدایی می‌شود افسوس و ماندن می‌شود عادت!

بیا عهدی كنیم امروز، روز اول دیدار
اگر رفتیم، بی‌برگشت؛ اگر ماندیم، بی‌منت

تو باید سهم من باشی اگر معیار، دل باشد
ولى دق داد تا دادت به من تقدیر بی‌دقت

َجوانی رفت و در آغوش تو من تازه فهمیدم
چه می‌گویند وقتى می‌كنند از زندگی صحبت!

خودت شاید نمی‌دانی چه كردی با دلم، اما
دل یک آدم سرسخت را بردی، خدا قوت!

 

[پناه]

گاه گاهی با خودم نامهربانی می کنم
با خودم لج می کنم، با غم تبانی می کنم

می نشینم چای مینوشم کنار پنجره
بی کسی های خودم را دیدبانی می کنم
َ
آب میریزم به روی خاکِ گلدان های خشک
آبپاش ِ خانه را دارم روانی می کنم

چشم میدوزم به دستانی که در دست تو بود
خاطرات رفته ام را بازخوانی می کنم

بی‌نشانی رفتی و دلتنگ ماندم، چاره چیست؟
نامه ها را می نویسم بایگانی می کنم

آه، حالا که خودت اینجا کنارم نیستی
در کنار عکس تو شیرین زبانی می کنم..!