گنجینه اشعار محمد الیاسی

[پناه]

امشب به شب فانوس میکرد چند حرفی
امشب لبم را بوس میکرد چند حرفی
با دست دستم را گرفت و چند نقطه...
امشب خودش را لوس میکرد چند حرفی

 

[پناه]

ریزش اشک از نگاهم،
نصف شب با پلک باز
ریزش برگ از درختش
در خــــــــــــــــــزانِ حیله باز

 

[پناه]

مادرم یادم داد
ولی من فراموش کردم
که چگونه گره بند کفشم را باز کنم
هر بار که گره میخورد
مادرم را صدا ميزدم
حالا که
نگاهم به نگاهت گره خورده...
تکلیف چیست؟
میمانی؟
یا مادرم را صدا کنم؟

 

[پناه]

سطری اگر می خوانمت عمری سکوت میکنم.
هر سطر چشمان تو را عمری تفکر لازم است

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در خواب گرفتی خبر از حال به هم ریخته ام
ناز من حال بدم را چه به پرسیدن تو؟

 

[پناه]

به گفتار دل عادت کن
درونــــت را اجابت کن
تو درمانی مرا جــــــانا
بیا مـــن را طبابت کن
دچارم کن به احساست
مداوای جراحت کن
تو بارانی و من چترم
به آغوشم اصابت کن
به من هرکس محبت کرد
کنارم باش، حسادت کن
کنارت غافلم از عمر
نگاهی سمت ساعت کن
به دل باش و به دل باش از
نــــــــدای دل اطاعت کن

 

[پناه]

مدتی هست که از دور مرا می نگری
چه غم انگیز که از حال دلم بی خبری.
چه غم انگیز که من یک نفرم با یک دل
تو به تنهاییِ تنها خود هزاران نفری
آمدی شاهد من باشی و یارم ؟ بنگر
که ببینی منمو یارِ من این در به دری
شایدم آمده ای دل بِبَری باز اَزَم
چه غم انگیز دلی نیست بخواهی ببری.
چه غم انگیز شدم خیره به در برای تو
چه غم انگیز تو هم خیره برایَش به دری

 

[پناه]

بهر زلفان تو پیچیدم به خود
پیج زلفت آن یکی وا میکند
فصل سرما دست من یخ زد ولی
دست سردت آن یکی "ها" می‌کند
ـــــــــــــــــــــــــــــ
مدتی هست که دستم به قلم نمیرود
میشود دوباره برگردی از اول بروی؟

 

[پناه]

پاییز فصل دلگیری هاست
برای تو که دلگیر از منی
و برای من که دلم گیر توست.
پاییز فصل زردیهاست
آنگونه که زردیِ رُخِ من
از دروغ و تووزردیِ توست.
پاییز فصل افتادن هاست
برای برگ، افتادن از درخت
و برای تو افتادن از چشمانم.
پاییز فصل رفتن هاست
برود بهتر است
اگر چه خوب است
اگر چه زيباست... .

 

[پناه]

مرا در قلب و آغوشت
پناهم ده کمی دیگر
پناه آورده ام از غم
به آغوش غمی دیگر..

 

[پناه]

درختی خشکمو باران نمیخواهم
توجه از ریا کاران نمی خواهم
مرا یاری رسد از دشمنم شاید
نیا که یاری از یاران نمیخواهم
گریزان از نشستن با رفیقانم
نشستم با خودم مهمان نمیخواهم
ندیدم مهری از پاییز سر در گم
ندیدم مهر ، پس آبان نمیخواهم
نزن یارا نمک بر زخم من عمدا
تو خود دردم نباش درمان نمیخواهم
تو لبخندت نشان از خالقت دارد
ز چشمانت غم چشمان نمیخواهم
مرا در بند دل ماندن خود آزادیست
ز تو آزادی از زندان نمی خواهم
تو پنهانی مرا میخواهی و من
محبت از تورا پنهان نمیخواهم
ز چشمانت در آمد فال رفتن
که فال قهوه در فنجان نمیخواهم
کنارم هستی و دوری ز قلبم
همین کافیست، غم هجران نمیخواهم