درحال تایپ دلنوشته پژواک | مینا مرادی کاربر انجمن چری بوک

[پناه]

در این سکوت بی‌انتها، صدای قلبم را می‌شنوم، اما این صدا دیگر شبیه تپش‌های زندگی نیست؛ شبیه ریزش یک شمع نیمه‌سوخته است که هیچ‌گاه به انتها نمی‌رسد.
صدای تند ضربانش، گویی از اعماق تاریکی می‌آید، جایی که هیچ‌چیزی جز خاطرات و رویاهای قدیمی باقی نمانده است.
من در این خلأ بی‌صدا زندگی می‌کنم؛ نه برای این‌که زندگی کنم، بلکه یادم نرود چه‌قدر می‌توان در میان رویاهای مرده، زنده ماند.
چه‌قدر می‌توان در میان پوچی، به چیزی چنگ زد.
دستهایم خالی‌ست، چشمانم خشک و بی‌اشک، اما هنوز در هر لحظه‌ای از این نبودن‌ها، دنبال تو می‌گردم.
عشق نه با سرنوشت بلکه با درد عجین شد؛ دردی که هر لحظه. در نبود تو بیشتر می‌شود.
دردی که نه تنها در قلبم، بلکه در هر گوشه از این جهان گمشده می‌رقصد.
تو رفتی...
اما این‌جا، در عمق همین سکوت، هنوز صدای قدم‌هایت را می‌شنوم. از دور و نزدیک!
در هر گوشه از روح من، صدای گمشده‌ای که هرگز به گوش کسی نخواهد رسید.
این پژواک، تنها یادگار ماست؛ یادگاری که در تاریکی محو می‌شود، اما هرگز نمی‌میرد.
حالا من به یاد تو زندگی می‌کنم نه با امید بازگشتت، بلکه به امید فراموش نکردن تماشای آخرین لحظات زندگیمان،
آن‌چنان که فقط در سکوت، فقط در تراژدی، معنایی واقعی پیدا می‌کنند.

 

[پناه]

دنبال چیزی می‌گردم که دیگر نیست. دنبال چیزی می‌گردم که زمان آن را از من گرفته و دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند آن را به من بازگرداند.
چند شب است که در خیابان‌های خالی قدم می‌زنم، در جستجوی سایه‌ای، که روزی از آنِ تو بود.
اما حتی شب هم، دیگر شبیه شب‌های گذشته نیست.
حس می‌کنم در دل این تاریکی، چیزی گم شده. نه فقط تو، بلکه چیزی آن‌قدر عمیق در من ریشه دوانده است که حتی خودم هم نمی‌توانم آن را بشناسم.
دست‌هایم به یاد تو خالی‌اند.
چشمانم به یاد تو خسته‌اند،
و قلبم به یاد تو تکه‌تکه.
یک لحظه با خود فکر می‌کنم شاید این گمگشتگی اشتباه محض است؛ شاید بتوانم با یک قدم به جلو، و با یک کلمه از زبان جاری شدن باز هم تو را پیدا کنم، اما بعد یادم می‌آید که تو دیگر پیدا شدنی نیستی!
تو هیچ‌گاه نیامدی که پیدا شوی.
تو همیشه همان گمشده‌ای بودی که در دنیای من شکل می‌گرفت و از دنیای واقعی‌ام محو میشد.
شاید، این همان سرنوشت باشد، حالا من تنها با صدای گمشده‌ی خود زندگی می‌کنم، با پژواک ِ حرف‌هایی که هیچ وقت به هیچ‌کس نرسید، با دلی که هنوز در پی تو می‌دود، اما هربار که به خود می‌آیم، می‌بینم که چیزی جز سایه‌ها نمانده است.
من هنوز به این گمگشتگی عادت نکرده‌ام.
هنوز به دنبال تو می‌گردم،
شاید این گمگشتگی تنها یک مسیر بی‌پایان باشد،
و ما، در این راه بی‌انتها، مسافران ِ گمشده‌ایم.

 

[پناه]

در عمق شب‌های بی تو، روحم مانند پرنده‌ای شده که بال‌هایش را گم کرده است؛
می‌پرد،
می‌افتد،
و دوباره می‌پرد.
فقط برای اینکه یک لحظه حس کند هنوز زنده است.
تو رفتی! ولی روانم هنوز با تو حرف می‌زند؛ آرام!
در خلوت، سوالات بی‌جواب را تکرار می‌کند:
- چرا؟
- چرا؟
- و چرا...؟
گاهی فکر می‌کنم عشق، یک بازیِ ظالمانه‌ی سرنوشت است؛
تو را می‌دهد تا بفهمی بهشت چیست، بعد می‌گیرد تا بفهمی
جهان بدون تو، فقط یک زندان زیباست با دیوارهایی از خاطره.
و من،
در این زندان، هر شب پنجره را باز می‌کنم.
به ستاره‌ها خیره می‌شوم و زیر لب آرام زمزمه می‌کنم:
«اگر روحی داری، بیا!
حتی برای یک لحظه.
بگذار روانم دوباره در تو گم شود و فراموش کند که تنهایی یعنی چه.»

 

[پناه]

شب که فرا می‌رسد، اتاق بوی غیابت را می‌دهد. دستانم را روی شیشه‌ی سرد پنجره می‌گذارم و به خیابان خیره می‌شوم؛ همان خیابانی که قدم‌هایت را بلعید و تو را از من گرفت.
باران می‌بارد.
همیشه وقتی نیستی، آسمان هم طاقت نمی‌آورد.
یادت هست؟ گفته بودی «می‌مانم».
چه ساده گفتی و چه سخت رفتی.
حالا من مانده‌ام و صدایی که در هزارتوی ذهنم تکرار می‌شود. پژواک خنده‌هایت در راهروی خالیِ خاطره‌ها می‌پیچد و من هربار، مانند دیوانه‌ای که سراب را آب می‌پندارد، به عقب برمی‌گردم.
کاش کسی به دل‌ها یاد می‌داد که فراموشی افسانه‌ای بیش نیست، که آدمِ عاشق محکوم به حفظ کردن است؛ حتی اگر یادآوری، تیغی باشد که هرروز آرام‌آرام به رگ‌هایش می‌کشد.
من تو را در هیچ غروبی پیدا نخواهم کرد، اما هیچ غروبی هم نخواهد آمد که تو را در آن گم نکنم.
این است سرنوشت کسی که یک روز عاشق شد... و یک عمر تنها ماند!

 

[پناه]

در ایستگاه مسکوتِ زندگی ایستاده‌ام، جایی که هیچ قطاری نمی‌آید و هیچ‌کسی هم نمی‌رود.
ساعت‌ها به عقربه‌ها خیره شده‌ام، اما هیچ‌کدام نمی‌چرخند؛
زمان در یک نقطه به خواب رفته و من در میان آن ایستاده‌ام، در انتظار چیزی که هیچ‌وقت نخواهد آمد.
تمام حرف‌های ناتمام، تمام نگاه‌های بی‌جواب، همه در این‌جا، در این ایستگاه سرد و متروک جمع شده‌اند.
گویی کلمات گم شده‌اند که به گوش‌هایم نمی‌رسند.
آن‌قدر در این سکوت غرق شده‌ام که حتی صدای نفس‌های خودم هم برایم غریبه شده.
شاید دیگر نباید منتظر چیزی بود. شاید باید این ایستگاه را ترک کرد، اما هر راهی که بروم، می‌دانم که باز به همین نقطه برخواهم گشت؛ در جایی که گذشته‌ام در آن گیر کرده، جایی که دیگر هیچ‌چیز‌ تغییر نمی‌کند.
شاید انتظار تنها پناه آخر است.
شاید در این بی‌تحرکی، در این توقف بی‌پایان، حداقل چیزی که باقی می‌ماند احساس زنده بودن است.
حتی اگر این زندگی، تنها در انتظار چیزهایی باشد که دیگر نمی‌آیند.
حتی اگر این زندگی، فقط در میان خاطرات و حسرت‌ها جاری باشد.
آیا کسی می‌داند که در این ایستگاه می‌توان زنده بود، حتی اگر هیچ قطاری عبور نکند؟
و شاید این انتظار، خود زندگی باشد.

 

[پناه]

من دیگر از تو نمی‌نویسم با دلتنگی و اشک فروخورده؛ با تو حرف می‌زنم از پشت شیشه‌ای کدر، جایی که صداها می‌رسند، اما وضوح ندارند.
نه اشکی هست که بریزد و نه زخمی که تازه شود؛ فقط نوعی خستگی، شبیه لحظه‌ای که بعد از گریه طولانی، دیگر حتی اشک هم تسلیم می‌شود.
تو در من کمرنگ شده‌ای، نه به خاطر فراموشی، بلکه چون حافظه‌ام دیگر توانِ حملِ این حجم از درد را ندارد.
بعضی عشق‌ها نمی‌میرند، فقط به گوشه‌ای از ذهن تبعید می‌شوند و آن‌جا بی‌سر و صدا، آدم را تماشا می‌کنند.
من یاد گرفته‌ام با نبودنت زندگی نکنم، بلکه از کنارش عبور کنم.
مثل خیابانی که هر روز از آن می‌گذری و دیگر به نامش فکر هم نمی‌کنی، اما اگر شبی چراغ‌هایش خاموش شود، می‌فهمی که چه‌قدر به روشنایی‌اش عادت کرده بودی.
این دلنوشته درباره‌ی سوختن نیست، درباره‌ی خاموش شدنی‌ست که صدا ندارد.
درباره‌ی دلی که هنوز می‌تپد، اما نه به رسیدن و نه برای ماندن، بلکه فقط برای ادامه دادن است.
و شاید این تلخترین شکل تراژدی باشد.
این‌که کسی را آن‌قدر دوست داشته باشی که حتی نبودنش هم دیگر تو را به گریه نیندازد.