درحال تایپ دلنوشته نَفَسِ سوخته | سونی کاربر انجمن چری بوک

[-نَــواژ]

تو پرنده نبودی، اما من با تو پرواز می‌کردم.
حالا، آسمانم سقف دارد و بال‌هایم حسرت.
هر باد، یادآورِ جهتی‌ست که با تو گم شد.
و هر پر، نشانی‌ست از پروازی که دیگر نیست.
من، پرنده‌ای‌ام که پرهایش را تو بردی.​

 

[-نَــواژ]

تو، قطره‌ای بودی در دریای من؛ حالا خشکم.
حباب‌هایی از خاطره، بی‌آب، بی‌صدا، می‌ترکند.
هر موج، تقلیدی‌ست از تلاطمِ تو در من.
و ساحل، بی‌ردِ پایت، بی‌معناست.
من، حبابم؛ بی‌تو، بی‌دریا، بی‌هوا.​

 

[-نَــواژ]

تو ستاره نبودی، اما شب‌هایم با تو روشن بود.
حالا، آسمانم سیاه است، بی‌نقطه، بی‌نور.
هر چشمک، خاطره‌ای‌ست از نوری که خاموش شد.
و هر شب، تکرارِ بی‌پایانِ نبودنت.
من، کهکشانی‌ام که ستاره‌اش را گم کرده.​

 

[-نَــواژ]

پنجره را باز کردم، اما منظره‌ای نبود جز نبودنِ تو.
باد، به جای عطرِ تو، بوی فراموشی آورد.
هر قاب، خالی‌ست از تو، پر از تکرارِ غریبه‌ها.
و پرده‌ها، دیگر برای تو کنار نمی‌روند.
من، پشت پنجره‌ای‌ام که هیچ‌گاه به تو باز نشد.​

 

[-نَــواژ]

تو شعله نبودی، اما من با تو روشن بودم.
حالا، شمعم دود می‌کند، بی‌نور، بی‌گرما.
هر قطره‌ی موم، اشکی‌ست که از نبودنت می‌چکد.
و فتیله، در حسرتِ لمسِ تو خاکستر می‌شود.
من، شمعی‌ام که بی‌تو نمی‌سوزد، فقط تمام می‌شود.​