آموزشی نکات شخصیت‌پردازی | اختصاصی چری بوک

[هویار]

بسمه تعالی
نکات شخصیت‌پردازی​

درود نویسندگان عزیز
در این تاپیک در خدمت شما هستیم برای ارائه نکات شخصیت‌پردازی که برای خلق کاراکتر به شما کمک خواهد کرد:

1. لحن​
2. تکه‌کلام‌ها​
3. تیک‌های عصبی​
4. طرز تفکر​
5. نحوه واکنش​
6. چگونگی بینش​
7. حرکات خاص​

در ادامه تمام این هفت مورد توضیح داده خواهد شد.

 

[هویار]

مورد اول: لحن کاراکتر
​

لحن کاراکتر موضوع مهمی‌ست که چه در دیالوگ و چه در مونولوگ باید رعایت شود. اگر رمان شما به صورت اول شخص روایت می‌شود این نکته برای شما بیشتر حائز اهمیت می‌شود؛ چون رمان از زبان همین شخصیت خاص نقل می‌شود.
لحن کاراکتر شخصی‌ست. لحن کاراکتر منفی با کاراکتر مثبت تفاوت دارد و حتی لحن هر شخصیت با اعضای خانواده، دوستان، آشنایان نیز تفاوت‌هایی دارد. جنسیت کاراکتر در لحن او نیز تاثیرگذار است. لحن کاراکتر باید چنان باشد که خواننده تا حدودی قبل از اعلام جنسیت فرد به مرد یا زن بودن او پی ببرد.
محله، شغل، شهر، کشور و قومیت هر فرد در لحن او تاثیرگذار است. وقتی شخصی صحبت می‌کند کمابیش مشخص می‌شود او اهل کجاست و در چه صنفی مشغول است. به عنوان مثال لحن کاراکتری که شغل او نجاری‌ست با لحن کاراکتری که خلبان است تفاوت دارد.
به این مثال توجه کنید:
مردی قصد گفتن سخنی با این مضمون را دارد که زندگی در این اوضاع اقتصادی سخت و دشوار شده. حال یکی از این شخصیت‌ها در محله پایین‌شهر زندگی می‌کند و به شغل فروش پرندگان زینتی مشغول است؛ اما مرد دیگر یک معمار است که در محله‌ای از بالاشهر زندگی می‌کند.
مرد اول: اوضاع بد ریخته به هم. شکم زن و بچه سیر کردن تو این دوره زمونه مرد می‌خواد. این پرنده‌هام غذاشون گرون شده. باس مغازه رو ببندم و بزنم تو یه خط دیگه.
مرد دوم: مصالح گرون شده و زمین کشیده بالا. با پول آپارتمانی که همین دیروز فروختم حتی نمیتونم نصف این آپارتمان رو دوباره بسازم. نمیدونم میتونم وام بگیرم یا نه.
همان‌طور که در این مثال مشخص است لحن هر کاراکتر یک موضوع خاص است.

 

[هویار]

مورد دوم: تکه‌کلام‌ها​

تکه‌کلام‌ها بیشتر زیرمجموعه‌ای از موضوع لحن کاراکتر محسوب می‌شوند اما اهمیت‌شان دست‌کمی از دیگر موضوعات ندارد. کاراکتر معمولاً با تکه‌کلام‌هایش شناخته می‌شود. اگر داستان شما به صورت اول شخص روایت می‌شود تکه‌کلام‌ها علاوه بر دیالوگ باید در گفت‌وگوهای ذهنی شخصیت روایت‌گر استفاده شود؛ اگر کاراکتر شما عادت به گفتن تکه‌کلامی مثل “لعنتی” دارد، پس استفاده از آن در مونولوگ‌ها و گفت‌گوهای ذهنی او بی‌تاثیر نیست. این باعث می‌شود کاراکتر شما بیشتر عمق بگیرد و بیشتر در ذهن‌ها بنشیند.
اهمیت تکه‌کلام‌ها در دیالوگ‌ها بسیار اساسی‌تر و حائز اهمیت‌تر است. اینجا تکه‌کلام‌ها دیگر فقط مختص شخص روایت‌‌گر نیست، بلکه تمام شخصیت‌هایی که قرار است دیالوگی در داستان شما داشته باشند را در بر می‌گیرد. به عنوان مثال پدر شخصیت اصلی عادت دارد به گفتن عبارت “ای بابا”؛ پس باید در نظر داشت که شخصیت پدر معمولاً و به صورت غیرارادی از عبارت “ای بابا” استفاده کند. این باعث می‌شود خواننده میان شخصیت‌هایی که شما خلق کردید تفاوت ببیند و آنها را به صورت کپی‌هایی با اسم و رسم دیگر از شخصیت اصلی نبیند و برای تمام آنها حسابی جداگانه باز کند.
نکته‌ای که بیشتر از استفاده از تکه‌کلام حائز اهمیت است، استفاده‌ی درست از آن است. در واقع استفاده‌ی بی‌جا، مکرر و یا در زمان و مکان و موقعیت اشتباه از تکه‌کلام‌ها همان‌قدر خطرناک است که استفاده نکردن از تکه‌‌کلام‌ها؛ چه بسا بدتر! پس شایسته است نویسنده با توجه موقعیت کاراکتر تشخیص دهد آیا می‌تواند تکه‌کلام محبوب کاراکتر را به روی کاغذ بیاورد یا نه.

 

[هویار]

تیک‌های عصبی
تیک‌های عصبی بخش مهمی از رفتار‌های یک شخصیت محسوب می‌شوند که به شخصیت هویت می‌بخشد. تیک‌های عصبی گاه از یک تروما، گاه از سر عادت و گاه دلیلی متفاوت دارد.
اگر شخص مورد نظر ترومایی از سر گذرانده باشد هر زمان در شرایط مشابهی با ترومای سابق خویش قرار بگیرد تیک عصبی او خودش را بروز خواهد داد. مثلاً کودکی از دوران طفولیت مورد آزار والدین، هم‌سن و سال‌هایش و دیگران قرار گرفته، اگر این مسئله برای روان بچه غیرقابل هضم باشد و نتواند این تروما را شکست دهد در بزرگسالی با تیک‌های اصلی‌ای همچون داشتن حالت تدافعی، موقع خشم دیگران نگه داشتن دست خویش جلوی صورت، با پا ضرب گرفتن روی زمین، کج شدن فک و از دست دادن اختیار روی عضلات فک، لرزش دست، لکنت گرفتن، پریدن پلک چشم و... .
تیک‌هایی که صرفاً از روی عادت باشند گاهاً دلیل ندارند و گاهاً از یک تروما نشأت می‌گیرند. به عنوان مثال دختری عادت دارد هر چند دقیقه یک‌بار دست ببرد به لاله‌ی گوشش و آن را کمی فشار بدهد. یا پسری عادت دارد هر چند دقیقه یک‌بار ابرویش را بخواراند؛ این‌ها عادت‌هایی بی‌دلیل‌اند. اما عادت‌هایی که از تروما نشأت می‌گیرند متفاوت هستند. مثلاً مردی پس از حادثه‌ای که برای خانواده‌اش رخ داده دستش روی هرچه که باشد ضرب می‌گیرد و این به خاطر پیانیست بودن همسر و دخترش است. یا مثلاً زنی به عادت از تجربه تعرضی که به او شده دائم لباسش را درست می‌کند و خود را می‌پوشاند، هرجا که باشد.
برخی تیک‌های عصبی نیز مربوط به عادت یا تروما نمی‌شوند. مثلاً پیرمردی که مدام دور دهانش را با وجود تمیز بودن، تمیز می‌کند به احتمال زیاد او معتاد به مواد مخدر است. یا مثلاً پسری که دائم بینی‌اش را بالا می‌کشد یعنی معتاد به ماده‌ای‌ست که راه استعمال آن از طریق بینی‌ست. یا در مثالی دیگر زنی که مشغول به کاری خطرناک و غیرقانونی‌ست سرش معمولاً به سمت حتی ریزترین صداها می‌چرخد.
در کل تیک‌های عصبی به ما سرنخ‌هایی از شخصیت می‌دهد که باعث می‌شود گاهاً بدون آنکه اشاره‌ی کامل به مشکل فرد بکنیم خواننده را آگاه کنیم که شخصیت مشکلی دارد اما تشخیص دادنش با تو. تیک‌های عصبی شخصیت‌ها را از یکدیگر متفاوت می‌کند و به آنها هویتی متفاوت می‌بخشد. اما استفاده نابجا از تیک‌های عصبی فقط خواننده را گمراه می‌کند؛ پس در استفاده از تیک‌های عصبی مراقب باشید.​