اختصاصی کاربران نسكخانه پناه | كاربرانجمن چري بوك

[رهای انجمن]

بسم تعالي
اين تاپيك متعلق به @پناه هست
توجه كنيد در این تاپیک فقط این کاربر میتواند با توجه به قوانین نظر، نقد، بررسی و متن کتابی را ارسال کند

قوانين نسك خانه كاربران
درخواست ايجاد نسكخانه

|سرپرست تالار ادبيات|​

 

[پناه]

معرفی کتاب: چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم

نویسنده: زویا پیرزاد
سال انتشار: ۱۳۸۰
جوایز: برنده جایزه بهترین رمان سال بنیاد گلشیری و دیگر جوایز ادبی معتبر
موضوع: زندگی روزمره، زن، خانواده، انتخاب، عشق خاموش

خلاصه داستان:​

«چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» داستان زنی به نام کلاریس آیوازیان است؛ زن ارمنی‌خانه‌داری که در دههٔ ۱۳۴۰ در شهر آبادان زندگی می‌کند. شوهرش در شرکت نفت کار می‌کند، سه فرزند دارد و زندگی‌اش از نظر ظاهری آرام، اما تکراری و بی‌هیجان است.

همه چیز با آمدن همسایهٔ جدید به خانهٔ روبه‌رو (آقای وارطان و پسرش امیر) تغییر می‌کند. کم‌کم احساسی جدید در دل کلاریس شکل می‌گیرد؛ احساسی که نه لزوماً عاشقانه‌ست، نه شهوانی – بلکه عطشِ درک شدن، دیدن، و دیده شدن.

ویژگی‌های مهم کتاب:​

نثری ساده، روان و دقیق
روایتِ درونی و صمیمی از ذهن و دل یک زن
پر از جزئیات ظریف درباره خانه‌داری، مادر بودن، زن بودن در جامعه‌ای مردسالار
هیچ هیاهویی ندارد، اما با یک ظرافت زنانه، سنگین‌ترین دغدغه‌ها را به تصویر می‌کشد

چرا این کتاب تأثیرگذاره؟​

چون بدون شعار دادن، زندگی زنانه را همان‌طور که هست نشان می‌دهد. نه اغراق می‌کند، نه قهرمان‌سازی. کلاریس شبیه خیلی از ماهاست: خسته، پرحوصله، بی‌حوصله، عاشق، بی‌قرار، بی‌صدا...

یک جمله از کتاب:​

«هر شب چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم... و تا صبح، همه‌چیز را به‌خاطر می‌آورم.»

---

 

[پناه]

راستش این کتاب برام مثل یه گفت‌وگوی بی‌صدا با خودمه.
نه اون‌جوری که بخوام بگم وای چه داستان هیجان‌انگیزی یا چه اتفاق عجیبی افتاد. نه، اصلاً این‌جوری نیست.
داستانش آرومه، خیلی آروم، اما یه آرامش غم‌زده‌ای توش هست که انگار ته قلبت رو می‌سوزونه.
‌کلاریس شبیه خیلی از زن‌های اطرافم بود. حتی گاهی شبیه خود من، وقتی بی‌حوصله‌م، وقتی حس می‌کنم دارم برای همه زندگی می‌کنم جز خودم.
اون حسِ دیدنِ جزئیات ریز زندگی رو خیلی خوب درک کرده. مثلاً وقتی داره یه لیوان چای درست می‌کنه و به صدای بچه‌ها گوش می‌ده انگاری خودت اونجایی و این رو خیلی دوست داشتم. آدم با کلاریس همدردی نمی‌کنه فقطیه جورایی شبیه خودش می‌شه.
من موقع خوندنش چند بار بغض کردم. نه اینکه اتفاق خاصی افتاده باشه نه، چون یادم افتاد چقدر گاهی دلم می‌خواست فقط یه نفر بهم نگاه کنه و ببینه من واقعاً چی حس می‌کنم.

 

[پناه]

قسمت‌هایی از کتاب:
- ناگهان آمدند و ناگهان رفتند. مثل باران آبادان که تا می آمدی فکر کنی می بارد، دیگر نمی بارید.
- نه با کسی بحث کن، نه از کسی انتقاد کن. هرکی هرچی گفت بگو حق با شماست و خودت را خلاص کن. آدم ها عقیده ات را که می پرسند، نظرت را نمی خواهند. می خواهند با عقیده ی خودشان موافقت کنی. بحث کردن با آدم ها بی فایده ست.
- آرتوش از دم در اتاق برگشت، آمد ایستاد رو به رویم و زل زد توی صورتم. «فاجعه هر روز اتفاق می افتد. نه فقط پنجاه سال پیش که همین حالا. نه خیلی دور که همین جا، ور دل آبادان سبز و امن و شیک و مدرن.» ساعتش را بست. گفت «در ضمن حق با توست. طفلک خاتون. طفلک همه ی آدم ها.» و از اتاق بیرون رفت.
- «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم...»
بعد از خاموشی، تا صبح، همه‌چیز را به‌خاطر می‌آورم.
- گاهی به اندازه‌ی یک سلام نشنیده، یک دست نداده، یک لبخند نصفه، دل آدم می‌گیرد.
- دلم می‌خواست یکی بیاید، نگاهم کند، و بگوید: می‌فهمم... فقط همین.
- از پشتِ پنجره، زندگی دیگران همیشه قشنگ‌تر است.
- آدم‌ها هرگز آن‌طور که نشان می‌دهند، نیستند. سکوت‌شان گاهی پر از حرف است.
- هیچ‌کس نفهمید که من هر روز، کمی، خیلی کم، مُردم.
-بیشترِ زن‌ها بلدن در دلشان بمیرند و لبخند بزنند.
- زندگی همین است، روزهای شبیه هم که یکی‌یکی می‌گذرند.
و ما، فقط بعضی وقت‌ها حواسمان هست که داریم از خودمان دور می‌شویم.

 

[پناه]

کتاب ۴۸ قانون قدرت
نویسنده: رابرت گرین
سال انتشار: ۱۹۹۸
جوایز و جایگاه: از پرفروش‌ترین کتاب‌های روان‌شناسی اجتماعی و مدیریتی در سراسر جهان؛ ترجمه‌شده به بیش از ۳۰ زبان
موضوع: قدرت، نفوذ، سیاست رفتاری، کنترل در روابط انسانی


خلاصه‌ی کتاب:
کتاب «۴۸ قانون قدرت» در واقع نوعی راهنمای بقا و نفوذ در دنیای روابط انسانی است؛ دنیایی که در آن صداقت، سادگی یا حتی نیت خوب، همیشه کافی نیست.
رابرت گرین با الهام از زندگی پادشاهان، سیاست‌مداران، فرماندهان و فلاسفه‌ی تاریخ — از ماکیاولی گرفته تا ناپلئون — چهل‌و‌هشت اصل را تدوین کرده که هر کدام راهی برای درک، حفظ یا به‌دست آوردن قدرت هستند.
او در این کتاب نشان می‌دهد که انسان‌ها همیشه در حال بازی قدرت‌اند؛ چه در محیط کار، چه در روابط شخصی. بعضی از قوانین هشدار می‌دهند که چطور از دام دیگران دوری کنی، و بعضی دیگر می‌آموزند چگونه بدون خشونت، تأثیرگذار و غیرقابل جایگزین شوی.


ویژگی‌های مهم کتاب:
نثری قاطع، تحلیلی و پر از مثال‌های تاریخی و واقعی
ترکیب هوشمندانه‌ی روان‌شناسی، فلسفه و استراتژی
زبانی صریح و گاه بی‌پرده درباره‌ی رفتار انسان‌ها
مناسب برای مدیران، سیاست‌مداران، یا هرکسی که در روابط انسانی با “قدرت” سر و کار دارد
کتابی که هم می‌تواند آموزنده باشد، هم هشداردهنده؛ بستگی دارد از چه زاویه‌ای بخوانی



چرا این کتاب تأثیرگذاره؟
چون بدون تعارف، چهره‌ی واقعی بازی‌های اجتماعی را نشان می‌دهد. به ما یاد می‌دهد قدرت همیشه در دست کسی‌ست که قواعد را می‌شناسد، نه لزوماً کسی که نیت پاک‌تری دارد.
گرین برخلاف کتاب‌های انگیزشی معمول، به‌جای گفتنِ “خوب باش”، به تو یاد می‌دهد چطور “باهوش باشی” و در عین صداقت، آسیب نبینی.


یک جمله از کتاب:
«هیچ‌وقت بیش از حد صادق نباش؛ صداقت، گاه شمشیری‌ست که علیه تو برمی‌گردد.»

 

[پناه]

راستش من این کتاب رو هدیه گرفتم و تقریبا دو سال پیش خوندمش من فکر می‌کنم «۴۸ قانون قدرت» یه کتابیه که هم جذابه، هم خطرناک. جذابه چون خیلی رک و بی‌پرده میگه دنیا چطوری کار می‌کنه اینکه همه‌ی ما یه جورایی داریم بازی قدرت می‌کنیم، حتی وقتی خودمون فکر می‌کنیم نه و اینطور نیست.
اما خطرناکه چون اگه بدون درک درست بخونیش، ممکنه یه جور حس برتری یا کنترلِ بی‌احساس بده.
به نظرم، این کتاب برای کسایی خوبه که می‌خوان رفتار آدم‌ها رو بشناسن و بفهمن پشت حرکات و حرف‌ها چه نیتی هست. ولی نه برای اینکه خودشون بخوان از بقیه سوءاستفاده کنن بیشتر برای اینکه حواسشون جمع باشه.
در کل، من میگم بخونینش، ولی با دیدِ یادگیری نه با نیت قدرت‌طلبی. چون بعضی از قوانینش واقعاً عمیق و هوشمندانه‌‌ هستن، ولی اگه فقط دنبال تسلط باشی تهش یه حس تنهایی و بی‌اعتمادی میاره.

 

[پناه]

قسمت‌هایی از کتاب:
1. «هیچ‌گاه ارباب خود را تحت‌الشعاع قرار نده.»
باعث شو احساس کند از تو برتر است؛ اگر احساس کند از او باهوش‌تری، دشمنی‌اش را بیدار می‌کنی.

2. «به دوستان بیش از اندازه اعتماد نکن، از دشمنان بهره بگیر.»
چون دوستان از روی حسادت ممکن است به تو خیانت کنند، ولی دشمنان برای اثبات خود وفادارتر می‌شوند.

3. «مقصود خود را پنهان کن.»
وقتی دیگران ندانند چه در سر داری، نمی‌توانند در مسیرت سنگ‌اندازی کنند.

4. «کمتر از آنچه لازم است سخن بگو.»
هر کلمه‌ی اضافه می‌تواند علیه تو استفاده شود. سکوت همیشه مرموزتر و قدرتمندتر است.

5. «بیش از همه چیز، از اعتبارت محافظت کن.»
اعتبار ستون قدرت توست. اگر فرو بریزد، همه‌چیز از دست می‌رود.

6. «همیشه با اعتمادبه‌نفس ظاهر شو.»
حتی اگر نداشته باشی، تظاهر به اعتمادبه‌نفس کن؛ مردم به ظاهر باور دارند، نه حقیقت.

7. «با انتخابِ درستِ دشمن، خودت را تعریف کن.»
بزرگیِ هر انسان، به بزرگی دشمنانش بستگی دارد.

8. «به‌کلی دشمن را نابود کن.»
اگر فقط زخمی‌اش کنی، انتقامش را خواهی چشید.

9. «غیبتت را طوری تنظیم کن که نیاز به حضورت حس شود.»
وقتی همیشه در دسترس باشی، بی‌ارزش می‌شوی؛ فاصله، احترام می‌آورد.

10. «از تقلید بپرهیز و خودت را متفاوت نشان بده.»
تقلید، ضعف می‌آورد؛ قدرت یعنی خلق هویت شخصی.