همگانی عاشقانه‌های گابریل گارسیا مارکز

[پناه]

باید جهان را بهتر از آن چه تحویل گرفته ای تحویل بدهی،
خواه با فرزندی خوب یا باغچه‌ای سرسبز،
اگر فقط یک نفر با بودن تو ساده تر نفس کشید یعنی تو موفق شده ای!

 

[پناه]

همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت ها به ما دهد
کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و بگو چقدر به آن ها علاقه و نیاز داری، مراقبشان باش…

 

[پناه]

یادت باشد گذشته دروغی بیش نیست و خاطره بازگشتی ندارد ، هر بهاری که می‌گذرد دیگر برنمی‌گردد
حتی شدید ترین و دیوانه کننده ترین عشق ها هم حقیقتی ناپایدار هستند…

 

[دلارام]

فکر می‌کنید ما تا کی می‌توانیم به این آمدن و رفتن ادامه بدهیم؟ فلورنتینو آریزا پاسخ این سؤال را از پنجاه و سه سال و نه ماه و چهارده شب و روز قبل، آماده داشت و گفت: برای همیشه.

 

[دلارام]

نه، من ثروتمند نیستم؛ بلکه فقیری پول‌دار هستم. این دو تا با هم فرق دارند.

 

[دلارام]

از نظر او، فرمینا دازا چنان زیبا، آن‌قدر اغواگر و به اندازه‌ای متفاوت از مردم عادی بود که تعجب می‌کرد چطور کس دیگری مانند او در اثر صدای برخورد پاشنه کفش او با سنگ‌فرش خیابان و یا با دیدن روسری زیبای وی و از دیدن زلف‌های پرموج او، از حرکت دست‌های وی در طرفین بدنش به هنگام خرامیدن و طلای لبخندش، مانند او دیوانه‌اش نمی‌شود