همگانی دلنوشته‌ها و اشعار بابک زمانی

[پناه]

نفس عمیقی کشید و گفت :
یاد بعضی آدما
هیچ‌وقت تمومی نداره؛
با اینکه نیستن، با اینکه رفتن،
ولی هیچ‌وقت خاطره‌شون تموم نمیشه،
گفتم ولی همین که نیستش،
کم کم همه چی تموم میشه!
گفت: بودن بعضی از آدما
تازه از نبودنشون شروع میشه... .

 

[پناه]

جلو بروم
تو را از دست داده‌ام
عقب بیایم
خودم را.
شطرنج
دردناک‌ترین تفسیر از این رابطه است…

 

[پناه]

دریا
نامِ عمیقی برای یک معشوقه است
و من
هیچوقت شنا کردن بلد نبوده‌ام…

 

[پناه]

بگو چگونه بازگردم
به جایی که از آن نیامده‌ام؟
چگونه از یاد ببرم
چیزی را که دیگر به خاطر ندارم؟

 

[پناه]

از زندگی می ترسم
مثل پسربچه ای که از لای در
پدرِ عصبانی‌اش را می‌بیند
کاش این در هرگز باز نشود.
خودم را میان جسدها می‌اندازم
کاش زندگی از کنارم رد شود
و حواسش نباشد
که هنوز دارم نفس می‌کشم …

 

[پناه]

درختِ همسایه شکوفه داده
بهار
تا نزدیکی خانه‌ی ما آمده است.
لحاف‌ها را بر گنجه بگذار
هیزم‌ها را در انبار.
بهار که آمد
نمک‌گیرش کن…

 

[پناه]

من تنهایی‌ام را
روزنامه‌پیج کرده‌ام
داخل کارتُن گذاشته‌ام
و از خانه‌ای به خانه‌ای دیگر
جابجایش می‌کنم

 

[پناه]

گفت : آدما دو جور گریه دارن؛
وقتی که خیلی غمگینن و وقتی که خیلی خیلی غمگینن.
گفتم : خب مگه اینا فرقی هم دارن؟
گفت : آره؛ دومی دیگه اشک نداره…

 

[پناه]

ریشه‌ام در بهار
است و برگ‌هایم در پاییز
نه سبز می شوم، نه زرد
این روز ها حال درختی را دارم
که فصل‌ها را نفهمیده..!

 

[پناه]

دریا
ملوانان ترسو را خواهد کُشت.
ناخدا کسی‌ست
که بارها غرق شده
و هربار
عصرگاهان
بی‌صدا به خانه بازگشته…