ساز کلمات جمله نویسی | داستان نویسی گروهی انجمن

[پناه]

«به نام خدا»

سازِ کلمات | داستان‌سازی گروهی انجمن

سلام به همه‌ی دوستان خلاق چری‌بوک!
به تاپیک سازِ کلمات خوش اومدید. جایی که تخیل، کلمه‌ها و ذهن‌های ما کنار هم یه داستان تازه می‌سازن.

اینجا ما با همکاری هم یه داستان کوتاه خلق می‌کنیم:
هر نفر یه جمله می‌نویسه و نفر بعدی داستان رو با جمله‌ی خودش ادامه میده...
تا جایی که از دل این جمله‌ها، یه داستان کامل و جالب شکل بگیره!

قوانین و روش داستان نویسی:

هر کاربر فقط یک جمله در هر نوبت می‌نویسه.
جمله‌ها باید با جمله‌ی قبلی مرتبط باشن تا داستان منسجم بمونه.
از نوشتن جمله‌های بی‌ربط، اسپم یا حاوی محتوای نامناسب خودداری کنید.
لحن داستان می‌تونه هر سبکی باشه (طنز، عاشقانه، فانتزی، ترسناک و...) ولی باید محترمانه و مطابق قوانین انجمن باشه.
بعد از کامل شدن داستان، کاربرانی که بیشترین مشارکت رو داشتن، در عنوان تاپیک به‌عنوان نویسندگان گروهی داستان معرفی و اثر به‌نام کارگروهی انجمن چری‌بوک ثبت میشه.

ببینیم تخیل جمعی چری‌بوک این بار قراره چه داستانی بسازه.

​

 

[پناه]

اولین جمله:
باد آرامی از میان پنجره‌ی نیمه‌باز می‌وزید و کاغذی را روی میز تکان داد؛ روی آن تنها یک جمله نوشته شده بود:
- دیر کردی...!

 

[دلارام]

اولین جمله:
باد آرامی از میان پنجره‌ی نیمه‌باز می‌وزید و کاغذی را روی میز تکان داد؛ روی آن تنها یک جمله نوشته شده بود:
- دیر کردی...!

یک تلنگر از طبیعت و متافیزیک برای من بود انگاری کبوتر نامه رسان با بالهای سفید نامرئی برایم نامه آورده بود مختصر کوتاه وعمیق...

 

[هویار]

از خشن بودن دست‌خط می‌توانست بدی ترس را حس کند. پرده در دستان باد رقصید و رد خون خودنمایی کرد.

 

[دلارام]

یه چیزی در اعماق دلم ریخت یجوری که دلم خالی شد بوی خون رو استشمام کردم دروغ می‌گویند بی خبری خوش خبری هست دلم گواهی داد براش اتفاقی افتاده...

 

[tina_for.81]

دلهره‌ی اینکه مبادا سرنوشت، قلم به دست شده باشد و قلم در دستش بد رقصی کرده باشد و آن چیزی را برایش نوشته باشد که نباید؛ آشیانه قلبم را به لرزه انداخت

 

[هویار]

نگاهی به خیابان انداختم؛ عجیب خالی بود. ون سیاه‌رنگی با سرعت زیاد داشت دور میشد. او دیگر رفته بود؛ اما نه تنها.

 

[دلارام]

تمام آرزوهامو در ون سیاه رنگ باخودش برد دیگر هیچ نفهمیدم فقط صدای شکستن قلبم تنها صدایی بود که در سرم طنین انداز شد...

 

[tina_for.81]

صدایی در سرم میگفت آن ون سیاه همچون عقابی تیز چنگال ققنوس طلایی رنگ قلبم را شکار کرده و با خود برده است؛ گویی که جانم را از تنم برون آورده باشد.

 

[پناه]

و من، مبهوت در غبارِ رفتنش، تنها با صدای تپشِ گمشده‌ی قلبم در سکوتِ جاده ماندم...‌ و رازی نهفته در دل، که مادر همیشه از آن سخن می‌گفت.