درحال تایپ رمان خاک‌ریز شیشه‌ای | غزاله.الف کاربر انجمن چری بوک

[Ursula corbero]

كد: 090

« بسمِ اَللّهِ اَّلرَحمنِ اَلرَحیمَ »

عنوان: رمان خاک‌ریز شیشه‌ای
(با ایده از دلنوشته‌ ای به این نام به قلم پگاه)
ژانر: عاشقانه، اجتماعی
نویسنده : غزاله.الف
ناظر : @رهای انجمن

خلاصه:
پریزاد با رد کردن درخواستِ ازدواج پسر عموی محبوبش، باعثِ کدورت بینِ اعضای خانواده و را*ب*طه‌ی احساسی‌‌‌‌ خود می‌شود.
حال بعد از نامزدی ناموفقی که گمان می‌کرد منطقی‌ترین تصمیم ممکن بوده؛ در تلاش برای جدایی و بهم زدنِ محرمیتش است و برای رهایی از این بند، مقابل مردی قرار می‌گیرد که دیگر مانند قبل شیفته و خواستارش نیست!
او در هر گامی که به سوی آزادی برمی‌دارد، با سایه‌ی عشق از دست رفته‌اش مواجه می‌شود. آیا می‌تواند قلب‌هایی که شکسته‌ را تیمار کند؟




*اخطار:
اتفاقات و شخصیت‌های این داستان هیچ سنخیتی با واقعیت ندارند!​

 

[رهای انجمن]

نویسندگان خوش قلم ضمن تشکر و سپاس از انتخاب چری بوک برای نشر آثارتان، موارد ذکر شده را با دقت مطالعه نمایید؛
|قوانین تالار رمان|

سپس پس از گذشت 20 پست از رمان خود میتوانید در تاپیک زیر درخواست نقد دهید
|درخواست نقد آثار|

پس از نقد اثر شما توسط تیم نقد برای تعیین سطح رمان خود در تاپیک زیر درخواست تگ دهید
|درخواست تگ آثار|

بعد از نقد و تگ اثر خود ميتوانيد درخواست جلد بدهيد
|درخواست جلد آثار|

چنانچه تمایل به ضبط اثارتان دارید، در تاپیک زیر درخواست دهید
|درخواست ضبط مونولوگ|

چنانچه تمایلی به ادامه دادن رمان خود به هر دلیلی ندارید میتوانید در تاپیک زیر درخواست انتقال به متروکه دهید
|انتقال به متروکه/ بازگردانی|

و پس از اتمام خود باتوجه به قوانین در تاپیک زیر اتمام رمان خود را اعلام کنید
|اعلام اتمام آثار|


باتشکر
مدیریت تالار​

 

[Ursula corbero]

مقدمه:
ای که در بَرَم نیستی
شبت چگونه گذشت؟ شباهنگام به من اندیشیدی؟
کمی آه کشیدی؟
اشک در چشمت حلقه زد؛
آماده گریه شد آیا؟
زندگانیِ بی تو چه ذوقی دارد؟
غذا و سخن و هوا چه معنی دارد؟
که من در گوشه‌یِ دور از این جهان،
گم شده و بر باد رفته‌ام…!
جدایی همین است،
اینکه با تو باشم و با من باشی و با هم نباشیم!
جدایی همین است،
اینکه یک خانه ما را در بر گیرد
اما یک ستاره ما را در خود جا ندهد.
جدایی همین است...
اینکه قلبم اتاقی باشد،
خاموش کننده‌ی صداها با دیوارهای مضاعف
و تو آن را به چشم نبینی
جدایی همین است،
اینکه در درون جسمت
تورا جستجو کنم
و آوایت را در درون سخنانت جستجو کنم
وضربانِ نبضت را در میان دستانت
جستجو کنم.
جدایی همین است...

#نزار_قبانی​

 

[Ursula corbero]

غیژ غیژ لولای درِ آهنیِ خانه خبر از آمدنش می‌دهد. صدای یا الله گفتنش از همان‌جا به گوش می‌رسد و رعشه‌ای هولناک به جانم می‌اندازد.
با همان قامتِ بلند و ظاهرِ معقولِ همیشگی، واردِ پذیرایی می‌شود و تنها سلامی آرام به حاج بابا می‌دهد. انگار که جز حاجی، کسی دیگر در پذیرایی وجود ندارد.
کنارم ایستاده، شانه‌اش تنها چند سانت با شانه‌ام فاصله دارد؛ اما او وجودِ خارجی‌ام را در نزدیکیش با این کار انکار کرده و می‌توانم پوزخندی که روی لبانش شکل گرفته را هم بدون نگاه کردن به قیافه‌اش ببینم‌.
چیزی در دلم سر می‌خورد و به انتهای معده‌‌ام می‌افتد. دل و روده‌ام به هم پیچ خورده و صدای نفس‌های تند و خشمگینی که کنترلی روی آن ندارد به همراهِ خس‌خسِ سینه‌اش در سرم می‌پیچد.
وقتی عاجز است، این‌طور نفس می‌کشد.
جانم دارد در می‌رود‌. من در دشوارترین موقعیتِ ممکن قرار داشتم و این تنبیه برایم خیلی بی‌رحمانه بود.
می‌خواهم عقب بکشم و فرار کنم تا خون بیشتر از این در دستانم یخ نبندد که حاج بابا با صدای محکم و لحن عصبی‌اش روبه اویی که بدونِ هیچ خم خوردگی و توجه‌ای به حالِ نزارِ من منتظر سخنان حاجی‌ست، می‌گوید:
- خوش اومدی بابا جان، گفتم بیای تا حضوری صحبت داشته باشیم... .
پاسخش را که می‌شنوم مرگ را به چشم می‌بینم:
- بنده هم الساعه خدمت رسیدم، چیزی شده آقا جون؟
صدایش، آخ از صدای پر از تلخیش!
بندبندِ وجودم روی ویبره است. حس‌های چندش‌آوری از جمله بهت، نگرانی و ترس به جانم می‌افتد و همه‌ی اعضای حاضر در پذیرایی شاهدِ این حالِ خرابم هستند.
حاج بابا می‌دانست که چطور می‌تواند مرا با تنبیه ساده‌اش به خاکِ سیاه بنشاند.
او را فراخوانده بود تا به من در پروسه‌ی طلاق کمک کند، اما در اصل او را انتخاب کرده بود تا مرا بخاطرِ اشتباهاتم سلاخی کند.
حاج بابا تنها دهان باز کرد تا توضیح دهد ماجرا از چه قرار است، اما نمی‌دانست که هر کلمه‌اش چون ضربه‌ی خنجر به جانم می‌نشیند و زخمی‌ام می‌کند:
- می‌دونی که پریزاد بزرگ‌تر نداره بابا، بزرگ و سایه‌ی بالا سرش‌ هم تا به امروز من بودم. ولیکن حالا مثلِ قبل نمیتونم براش پدری کنم، این روزا بیماری و کهولت سن دست و پام رو بسته. بعدِ مرگِ حسین و خونه نشین شدنِ من سایه‌ی سر پریزاد، تو و حیدر بودید و هستید. حسین دستش از این دنیا کوتاهه، حیدر هم هوش و حواسِ درست حسابی نداره. فقط تو میمونی.
ل*بِ‌کلام. می‌خوام طلاقِ پریزاد رو از همسرش بگیرم. ادامه‌ی این وصلت دیگه به صلاح هیچ‌کس نیست!

 

[Ursula corbero]

نمی‌گوید این بهانه‌های صد من یک غاز دیگر چیست؟
نمی‌پرسد بابا حیدر مدهوش است یا دارید مسخره‌ام می‌کنید؟
نمی‌پرسد مگر پریزاد خودش مقابل مخالفتِ شما نایستاد و آن مردک لاابالی را انتخاب نکرد؟
نمی‌پرسد پریزاد کیست و از چه موجودی دارید حرف می‌زنید!
خودش را به نشناختن نمی‌زند.
تنها مسکوت ایستاده و من عصب‌هایم توانایی درکِ رنجی که بخاطرِ سکوتش متحمل‌ شده‌ام را ندارد.
سنگینی نگاهِ چند لحظه‌ای‌اش چنان روی تنم جا خوش می‌کند که انگار صدها تُن بغض و درد را روی دوشم انداخته‌ و رفته است.
بالاخره سخن می‌گوید:
- من نوکر شما هم هستم باباجان. اما به عنوان وصی، من اینجا کاره‌ای نیستم، بهتر نیست با بابا این موضوع رو درمیون بزارید؟
عصایِ حاجی روی زمین کوبیده می‌شود. نگاهم به ننه که در چهارچوبِ درِ آشپزخانه خودش را جای داده و جلو نمی‌آید، می‌افتد.
نمِ اشک و بی قراری را در چشمانش می‌بینم. می‌داند که دارم چه زجری را تحمل می‌کنم. صدای پر از بغضش همانطور که با روسری نمِ اشکش را می‌گیرد، بلند می‌شود:
-قبلِ تو با حیدر صحبت کردیم، اما گفت از دادگاه و حقوق سر در نمیاره. این شد که به تو رو زدیم مادر. توی این چیزا سر رشته داری، می‌شناسی دادگاه و پاسگاه رو. ها؟ نمیشناسی؟
او که تازه ننه را دیده جلو می‌رود و مثل همیشه دستانِ سفید و چروکِ بی‌بی را با محبتِ خاص به خودش نوازش کرده و در نهایت ب*و*سه‌ای آرام به چادرِ گل‌گلی‌اش می‌زند.
- تصدقت بشم زهرا خانم. من اصلا گذرم به دادگاهِ خانواده نمی‌افته! اما آشنا دارم اونجا، یه وکیلِ خوب هم می‌شناسم. باهاش حرف میزنم تا انشاللّه مشکلتون حل بشه. خوبه؟
زبانم کار نمی‌کند تا فریاد بکشم و حالِ بدم را با جیغی ممتد به بیرونِ هنجره و سینه‌ام پرتاب کنم‌.
مرا مشکل خطاب کرده است و من یادم نیست تا به امروز کمتر از گل از او شنیده باشم.
حاج بابا می‌گوید:
- وکیلِ خوب نیاز نداریم‌، آدمِ مطمئن می‌خوایم تا بی سر و صدا همه چیز رو تموم کنه. حالا هم یه وکیل درست درمون پیشنهاد بده تا راه حل بده که بدونیم چطور زودتر این دندون لق رو بکنیم بره‌. چی میگن بهش؟ همین طلاقِ توافقی!

 

[Ursula corbero]

به روی چشمی به حاجی گفته و نمی‌دانم در ادامه‌ی حرف‌هایش چه می‌گوید؛ تنها و تنها لبانش را می‌بینم که روی هم می‌لغزند.
تصویرش با لباس‌های مشکی یکدستی که زیبا به تنش نشسته و هیکل نیرومندش را به زیبایی نشان می‌دهد، در نی‌نی چشمانم نقش می‌بندد.
یقه‌ی بسته‌ و انگشترِ عقیقی که در دستانِ کشیده و زیبایش می‌درخشد و او را موقرتر از چیزی که هست نشان می‌دهد، دلم را زیر و رو می‌کند.
در نهایت موهای مرتب و ریش‌های بلندش است که تیرِ خلاص را زده و نفسم را جایی درون سینه‌ام مبحوس نگه می‌دارد.
صدا و چشمانش را که این‌دفعه مرا هدف می‌گیرد، حریصانه از نظر می‌گذرانم:
- اگر رخصت بدین من از حضورتون مرخص بشم حاج بابا، فقط قبلش باید با پریزاد خانم یه گفتگو داشته باشیم. خاطرتون از بابت وکیل هم جمع، اگر نمی‌تونید به جهانشیری رو بزنید، با وکیلِ خودم صحبت می‌کنم برای این موضوع. همونطور که امر کردید، مورد اطمینان و کاربلده. خب... دیگه امری نیست؟ زهرا جانم رخصت می‌دید؟
نگاه رضایتمند حاجی و لبخندِ کمرنگِ ننه را که می‌بیند، «خداحافظی» می‌گوید و کفش‌های واکس زده و مرتبش را پوشیده، به ایوان می‌رود.
با چشم و ابرویی که ننه می‌آید می‌فهمم باید به دنبالش بروم، اما جانی در پاهایم نیست.
آخرش که چه؟ در نهایت باید با او هم کلام می‌شدم. هرچند که برایم دشوار باشد!
سنگین و نالان قدمی به سمتش برداشته و با هر قدم و بیشتر شدنِ بوی گلابِ روی تَنش، بیشتر از قبل سنگین می‌شوم.
هوای بیرون آزاد است، ولی انگار در قفسی خفقان آور مبحوس‌ شده‌ام.
دمپایی‌های صورتی و بچه‌گانه ام را به پا زده و از ترکیبش با جوراب‌های مشکی‌ام، لبخندی بی‌جان به لبانم می‌آید.
همه می‌گفتند که هنوز بچه‌ای، من باور نمی‌کردم.
به آرامی گام برمی‌دارم. نزدیکش که می‌شوم، از پله‌های سنگی خانه پایین می‌رود و من در دل قربان صدقه‌ی هیکل تنومند و شانه‌های پهنش می‌روم.
قدم‌هایم را کوتاه‌تر از او برداشته و شالِ ماشی رنگم را میانِ دستانم مچاله می‌کنم تا بر خود مسلط شوم.
وقتی که حضورم را کنارِ دستش احساس می‌کند، برگشته و عمیق نگاهم می‌کند.
دروغ نیست اگر بگویم که من در این لحظه دچار یک حفره‌ی بزرگ و عمیق در مردمک‌هایم شده‌ام.
دقیقا در همان نقطه‌ای که او با چشمانِ کدرش روی آن مکث کرده‌ است.

 

[Ursula corbero]

نگاهش سیاه چون شب است، اما ستاره‌ای ندارد، حتی ماه هم ندارد، خالی‌ست، چون گودالی که صدها متر عمق دارد.
دنیا برایم ایستاده و عرقِ شرم بر پیشانی‌ام می‌نشیند. طولی نمی‌کشد که با دوختن نگاهش به جایی در پشتِ سرم، مرا از آن عذاب نجات می‌دهد.
لبانِ خوش فرمش را به حرکت در آورده و دستانش را از پشتِ سر در هم قفل می‌کند:
- بعد از تعیین یه وقت برای مشاوره با وکیل باهاتون تماس می‌گیرم. قرار رو هم به خواست آقاجون داخلِ دفتر من توی شعبه‌ می‌زارم.
کاش خدا لعنتم کند تا که با من از «من» این‌طور غریبانه سخن نگوید.
بغض دارد خفه‌ام می‌کند؛ قورتش داده‌ام، اما دوباره برگشته و قوی‌تر از قبل در گلویم جا خوش کرده.
جان می‌کَنَم تا بگویم:
- شماره‌ام رو از ننه...
به قولِ خودش من از ممنوعه‌هایش رد شده‌ام، چرا که او عادت به پریدن وسط حرف کسی را ندارد. اصلا برای پریدن وسطِ حرفِ کسی زیادی مودب است.
به قول بی‌بی، من او را به تمامِ ممنوعه‌هایش عادتش داده‌ام!
- نیازی نیست؛ کاری ندارید؟
حرف در دهانم می‌خشکد.
نگاهم در چشمانش می‌چرخد و مبهوت می‌مانم.
آخرین باری که به او زنگ زده بودم، فهمیدم مرا در لیستِ سیاهش انداخته است، حال می‌گوید به شماره‌ام نیازی نیست؟
بغضم را نمی‌توانم بشکنم‌. به قولِ کودکِ سه ساله‌ی صحرا من خیلی خیلی خیلی خراب کرده بودم. او مرا از بر است، شماره‌ام که جای خودش را دارد.
- برای‌‌‌‌... برای‌...
صدایم می‌لرزد‌. آبِ دهانم را قورت می‌دهم. کاش می‌توانستم نامرئی شوم؛ تنها خواسته‌ام در این لحظه تنها همین است.
- نمی‌خوای علتش رو بپرسی؟
سوالم را که می‌شنود، قیافه‌ی سختش باز شده و طرحی از لبخند روی لبانش می‌نشیند.
و تنها من می‌دانم که این خنده‌اش چه قدر تمسخر دارد:
- خودتون به وکیل علتش رو توضیح می‌دید پریزاد خانم.

 

[Ursula corbero]

پریزادِ پر از حرصی که گفته، اشک‌ را میهمانِ نگاهم می‌کند.
حرص چون ماری می‌‌آید و دورم می‌پیچد.
او نمی‌تواند این‌گونه نگاهم کند. اگر مرا سرزنش کند یا بر سرم داد بزند مهم نیست، اما شبیه به مجرم‌هایی که با آنها سر و کله می‌زند، نگاهم نکند.
آنقدر بدنم را منقبض کرده‌ام که ماهیچه‌هایم درد می‌کنند. هیستریک ل*بِ پایینم را از میانِ دندانم‌هایم آزاد کرده و زمزمه می‌کنم:
- لازم به اون نگاه نیست؛ خودم می‌دونم، خودم کردم که‌‌.‌‌..
مجددا محکم و سرد میانِ کلامم می‌پرد:
- خدانگه‌دار.
بندِ دلم فرو می‌ریزد و او حوضِ آبی رنگ را دور زده و از حیاط خارج می‌شود.
دیگر نمی‌توانم تحمل کنم؛ روی لبه‌ی دستشوی کنارِ حوض می‌نشینم و می گذارم تا اشک‌هایم سرازیر شوند.
من باخته‌ بودم و این تلخ‌ترین اعترافی‌ست که در زندگی‌ام به خود کرده‌ام.
تصویرِ بی‌بی با آن جدیت نگاهش، پیشِ چشمانم جان می‌گیرد. هر روز چون قرصی که خوردنش واجب باشد، آن جملات را به خوردم می‌داد و می‌گفت:
-ازدواج یعنی تصمیم واسه یه عمر زندگی‌. روی عمر و زندگیت قما*ر نکن پریزاد، این پسره به هیچ عنوان وصله‌ی ما نیست. تو خودت با اون عقلِ مدهوشت وصله‌ی هیچکس نیستی!
-تصدقت بشم ننه، باز شروع نکن!
متاسف سر تکان می‌داد و به جانم غر می‌زد که:
- من میگم وصله‌ی هیچکس نیستی و باور نمی‌کنی! تو حتی حرف زدنتم وصله‌ی هیچکس نیست. هی تکرار می‌کنه تصدقت بشم زهرا خانم، فلانت بشم زهرا خانم! تو تصدق مصدق کجا حالیته‌.
در شانِ او نبود، اما آنقدر حرصش می‌گرفت که اَدایم را در می‌آورد.
بی‌بی حرفِ حقی می‌زد. او مرا شبیه به خودش کرده بود تا تنها وصله‌‌ی او باشم، نه کسِ دیگری و حال دیگر نه منی وجود دارد و نه اویی که مرا با عشق صدا بزند.
اشک‌هایم را با دستانی لرزان از روی صورتم پس می‌زنم. غرق در افکارِ خود به باغچه‌ی سرسبزِ گوشه‌ی حیاط می‌نگرم و نمی‌دانم چه مدت گذشته‌ است که سایه قامت خمیده‌ی بی‌بی را بالای سرم احساس می‌کنم.
با صدای تو دماغی‌ام، همانطور که آبِ بینی‌ام به راه است، ل*ب به سخن باز می‌کنم:
- می‌دونی مامانی... هرجا دلم می‌گرفت، هرجا تنها می‌شدم، سایه‌ی تو روی سرم بود‌. همیشه پزش رو به بقیه می‌دادم و می‌گفتم درسته مامان ندارم، ولی بجاش یه مامانی زهرا دارم این‌هوا! من حتی هیچ وقت حس نکردم تنهام، چون تو همیشه بودی که جاهای خالی زندگیمو پر کنی. اما اینبار یه چوب دستت گرفتی، داری میگی باید بزنمت تا آدم بشی پریزاد. باید بخوری تا بفهمی این تو بمیری از اون تو بمیریا نیست. باید دردت بیاد تا بدونی وقتی بهت میگم نکن، اشتباهه؛ دست نگه داری. همه‌ اینا رو می‌دونم، اما کاش شما و بابا رضا واقعا می‌زدینم تا اینکه اینجوری خونم رو تو شیشه کنید. خواستید بگید چقدر اشتباهم بزرگ بوده؟ بخدا میمومد دیدنتون یه سلام...
هق‌هقم بند نمی‌آید. دستم را با آب حوض خیس می‌کنم و به صورتم می‌کشم تا تصویرِ تاری که از بی‌بی دارم، واضح شود.
مظلوم، آرام و ساکت ادامه می‌دهم:
- به خدا قسم... فقط... فقط یه سلام می‌کرد، من خودم می‌فهمیدم چقدر بد باختم...

 

[Ursula corbero]

نمِ اشکش را بی‌رحمانه پاک کرده و جلوی خودش را می‌گیرد تا مرا به آغو*ش نکشد:
- پاشو هیکل گندتو جمع کن پری خانم، پاشو. داری طلاق می‌گیری دیگه، یه هفتست خون ما رو تو شیشه نکردی باید طلاق بگیرم؟ بیا اینم طلاق!
- اینجوری؟ خوشم باشه خیالم تخته یه ننه دارم پشتمه! اینجوری قراره پشتم باشید؟
- هی می‌خوام چیزی بهت نگم به دلت نیاد نمی‌زاری! پاشو، پاشو بیا سفره رو بنداز اقاجونت قندش افتاده.
من چقدر بی چشم و روام. خودم کرده بودم و حال حسابش را از دیگران می‌پرسیدم.
دستِ خودم نیست که پر از حرص غر می‌زنم:
- آره دیگه اینم تقصیر منه، پریزاد جدا شده، قند آقاجون هی بالا پایین میره. از فردا هم باید به عمه و خاله و دایی و در و همسایه جواب پس بدم.
می‌شنود و نیشگونی از بازویم می‌گیرد:
- پاشو عجوزه اونقد پُرچانگی نکن! نمی‌بینی چقدر سختشه بعدها کسی بخواد حرف بزنه بهت؟
همانطور که شالم را از سرم برمی‌دارم، جواب می‌دهم:
- آقاجون حرف کی براش مهمه زری خانم، ها؟ حرف کی؟ هیچکس! حالا هم چیزی نشده، من یه شکری خوردم عقد کردم با این آقا، می‌خوام عقد رو باطلش کنم! بگید پری نشونش رو پس داد. بگید پسره رو نمی‌خواد، بگید خونشون بهم نخورد.
با نچ نچی که زیر ل*ب می‌گوید، عقب رفته و می‌توپد:
- خودم گذاشتم انقدر پرو بشی که تو روم وایسی این حرفا رو بزنی! من که دردم نمیاد، مردمم که به قول خودت خرن و نمیفهمن چی به چیه. آره دیگه عقل ندارن، شعور ندارن!
این حرفا رو زن‌ عموت تو روت بزنه واسه هفت پشتت بسه. پاشو برو سفره رو بنداز مادر آناستازیا.
بغ می‌کنم. ننه عزیز‌ترین دوست من است، با او تعارف ندارم، اما قهر است و وقتی هم که قهر است برایم ناز می‌کند.
بغضم تشدید شده و فشارِ زیادی را به رگ‌های اعصابم متحمل کرده است.
- زهرا خانم... تصدقت بشم! با من اینجوری حرف نزن. به من اینجوری تیکه ننداز. بخدا حس می‌کنم عین یه تیکه خمیر بین وردنه لهم می‌کنی. خب نشد، نخواستم، به حرفت رسیدم. ما وصله‌ی هم نبودیم. بگم کیک خوردم قبوله؟
- قبول نیست. موقعی که اسم مطلقه و نامزد کرده روت نبود می‌تونستم پزت رو جلوی مهرانگیز بدم، الان چی؟ باید بشینم تیکه‌ها و اداهای اون فتنه رو بشنوم و دم نزنم چون حق داره هرچی بگه!
دیگر جملاتم شبیه جمله نیستند، پر از ناله و درد‌اند:
- تمومِ فکرت مهرانگیزه؟ برعکس الان بیشتر میتونی پزم رو بدی! بگو پریزاد گفته هیچکس لایق من نیست، برای همین انگشترش رو پس داده. هیچکسم در حدی نیست بخواد پشت سرم چیزی بگه. سرشون رو از توی مات...
انگار که جوانی بیست ساله‌است؛ دستش با چابکی سمت پایش می‌رود و هنوز حرکاتش را درک نکرده‌‌ام که لژ سنگین دمپایی به کمرم برمی‌خورد.
- خدا کورت کنه بی حیا.
سپس با ناراحتی رو بر گردانده و به خانه می‌رود.

 

[Ursula corbero]

بی‌بی بست فرندم است، اما یک فیل*تر دارد. جلویش نباید بی‌حیایی کرد‌. نمی‌دانم چطور می‌خواست مرا به ریشِ نوه‌ی اِندِ ادبش ببندد!
می‌دانستم ترکیبِ اخلاقیاتِ من و «او» در کنارِ هم چیزِ جالبی نخواهد شد. حسِ دوست داشتن و عشقی که به یکدیگر داشتیم فاصله‌ی میانِ عقایدمان را پر نمی‌کرد‌.
و این دردناک‌ترین واقعیتی بود که با وجودِ وحشتم از آن، پذیرفته بودمش. اما حسِ او را راجب به تصمیمِ خودخواهانه و یکطرفه‌ام نمی‌دانم.
که دلخور است، سرد شده، دیگر دوستم ندارد یا می‌خواهد سر به تنم نباشد!
تنها می‌دانم که دیگر مانند قبل، در هر لحظه و در هر قدمی که برمی‌دارم، نگاهم نمی‌کند.
من برایش وجودِ خارجی ندارم؛ تنها شبیه به یک دختر عموی عوضی با شناسنامه‌ی پانچ شده‌ام¹.
ایوان و پله‌هایی که روی حفاظ‌هایش پر از گلدان‌‌های رنگارنگ است را طی کرده و واردِ پذیرایی می‌شوم. لبخند روی ل*ب می‌نشانم و صدایم را صاف می‌کنم تا این نقابِ فیک حداقل دلِ حاجی را گرم کند.
بینِ راه سینی وسایلِ سفره که دست ننه هست را می‌گیرم که با قهر روی برمی‌گرداند. قلبم جمع می‌شود از بی محلی‌اش، اما همانگونه که می‌دانم دلش می‌رود، صدا نازک کرده و می‌گویم:
- نگو داری برام ناز می‌کنی! بچه که نیستی زهرا خانم، سنی ازت گذشته‌‌ها!
حاج بابا لبخند محوی می‌زند و بالای سفره می‌نشیند:
- هی دختره‌ی خیره سر! باور کن اگر این زبون رو نداشتی می‌دادمت سگای عباس‌ یه لقمه چپت کنن تا از دستت راحت بشم.
او نسبت به من لطف داشت که با دعوا و زبانی تلخ چیزی به رویم نمی‌آورد. البته اگر بخواهم تنبیه جانانه‌ای که چندی پیش برایم در نظر گرفته بود را فاکتور بگیرم؛ پدری را در حقم تمام کرده و ممنونش بودم که من و سخنانِ درونِ نگاهم را می‌فهمد.
زیرا تنها خواسته‌ام از او این است که پشتم را خالی نکند‌.
پیاله‌ی ماست و نعناع را روبه رویش کنارِ سرویس قدیمی بی‌بی می‌گذارم و ب*و*سه‌ای روی دستانِ چروکیده‌اش می‌نشانم.
- فدات بشم آقا رضا که مهربون شدی. صبح داشتی قبض روحم می‌کردی با اون داد و هوار‌هات، نمیگی پریت قلبش ضعیفه یهو پس می‌افته می‌میره؟

*شناسنامه پانچ شده¹: کسی که مرده‌ است.