پناه
ارشد پورتال اندیشه و پورتال سرگرمی
پرسنل مدیریت
مدیر ارشد
پشتیبان نویسندگی
ناظر همراه
طراح جلد
منتقد کیفی
ویراستار
کتابخوان
مورخ
کتابباز
- Dec 28, 2024
- 2,927
« از نقش تا عکس؛ پیشدرآمد عکاسی در ایران»
در دوران باستان، انسان ایرانی پیش از عکاسی، با تصویر حرف میزد.
بر دیوار غارها، صحنههای شکار را نقش میکرد؛ بر سفالها، رقص آتش و خورشید را میکشید؛ بر سنگهای تختجمشید، چهرهٔ شاهان و سربازان را جاودانه میکرد.
در واقع، نقاشیها و حجاریهای باستانی، همان تلاش انسان برای ثبت لحظهها و چهرهها بودند، چیزی شبیه به آنچه بعدها عکاسی انجام داد.
پس اگر بگوییم «روح عکاسی» در ایران باستان وجود داشت، بیراه نیست؛
اما «دوربین و فن عکاسی» هنوز هزاران سال بعد اختراع شد.
« آغاز عکاسی در جهان»
عکاسی به معنای علمی، در سال ۱۸۳۹ میلادی (۱۲۱۸ هجری شمسی) در فرانسه متولد شد، با اختراع رسمی «داگرئوتیپ» توسط لویی داگر (Louis Daguerre).
این اختراع خیلی زود در سراسر اروپا پخش شد و به کشورهای شرقی نیز رسید.
«ورود عکاسی به ایران»
عکاسی خیلی زود پس از اختراعش وارد ایران شد — زودتر از بسیاری از کشورهای همسایه.
در حدود سال ۱۸۴۲ میلادی (۱۲۲۱ شمسی / ۱۲۵۸ قمری)، در دوران سلطنت محمدشاه قاجار، نخستین دوربین از روسیه و فرانسه به ایران آمد.
اما در زمان ناصرالدینشاه قاجار (۱۲۶۴–۱۳۱۳ قمری) بود که عکاسی واقعاً در ایران شکوفا شد.
ناصرالدینشاه خودش عاشق هنر و تجربههای نو بود، و در سفرهایش به اروپا، شیفتهٔ دوربین شد. او در کاخ گلستان آتلیهٔ عکاسی مخصوص ساخت و حتی شخصاً عکس میگرفت.
«ناصرالدینشاه؛ نخستین عکاس شاهی ایران»
ناصرالدینشاه را میتوان یکی از نخستین عکاسان ایرانی دانست.
او با دوربینهای اولیه، از حرمسرا، طبیعت، بناها، و درباریان عکس میگرفت.
بخش بزرگی از نخستین آلبومهای عکس ایران، هنوز در کاخ گلستان نگهداری میشود.
در زمان او، عکاسی رسمی و درباری شکل گرفت و بعدها در میان مردم گسترش یافت.
«دوران قاجار؛ شکوفایی عکاسی»
در دورهٔ قاجار، عکاسی در چند شاخه پیشرفت کرد:
1. پرتره (چهرهنگاری): عکس از شاهان، شاهزادگان و اشراف.
2. مناظر و بناها: ثبت کاخها، خیابانها، بازارها و طبیعت ایران.
3. مستندنگاری تاریخی: از مراسم، جنگها و وقایع سیاسی.
از نخستین عکاسان حرفهای ایرانی میتوان به این نامها اشاره کرد:
عبدالله قاجار (عکاس رسمی دربار ناصرالدینشاه)
آنتوان خان سوریوگین (Antoine Sevruguin)، عکاس ارمنیتبار ایرانی که یکی از درخشانترین مجموعههای تصویری از ایران قرن نوزدهم را بر جای گذاشت.
«از قاجار تا امروز؛ مسیر تکامل عکاسی ایرانی»
در دورهٔ پهلوی، با ورود دوربینهای مدرن و تأسیس مدارس عکاسی، این هنر علمیتر شد.
پس از دههٔ ۱۳۴۰ شمسی، عکاسان هنری و خبری رشد کردند.
در دوران معاصر، عکاسی در ایران به یکی از هنرهای مهم جهان بدل شده است.
«جمعبندی زیبا»
اگرچه ایران باستان هرگز دوربین نداشت،
اما «چشمِ هنرمند ایرانی» از همان آغاز، دوربینی درونی بود.
از نقش برجستههای تختجمشید تا پرترههای ناصرالدینشاه،
از سفالهای شوش تا عکسهای مستند قرن بیستم،
ایرانیان همیشه در پی یک هدف بودند:
ثبت زیبایی، جاودان کردن لحظه، و سخن گفتن با تصویر.
در دوران باستان، انسان ایرانی پیش از عکاسی، با تصویر حرف میزد.
بر دیوار غارها، صحنههای شکار را نقش میکرد؛ بر سفالها، رقص آتش و خورشید را میکشید؛ بر سنگهای تختجمشید، چهرهٔ شاهان و سربازان را جاودانه میکرد.
در واقع، نقاشیها و حجاریهای باستانی، همان تلاش انسان برای ثبت لحظهها و چهرهها بودند، چیزی شبیه به آنچه بعدها عکاسی انجام داد.
پس اگر بگوییم «روح عکاسی» در ایران باستان وجود داشت، بیراه نیست؛
اما «دوربین و فن عکاسی» هنوز هزاران سال بعد اختراع شد.
« آغاز عکاسی در جهان»
عکاسی به معنای علمی، در سال ۱۸۳۹ میلادی (۱۲۱۸ هجری شمسی) در فرانسه متولد شد، با اختراع رسمی «داگرئوتیپ» توسط لویی داگر (Louis Daguerre).
این اختراع خیلی زود در سراسر اروپا پخش شد و به کشورهای شرقی نیز رسید.
«ورود عکاسی به ایران»
عکاسی خیلی زود پس از اختراعش وارد ایران شد — زودتر از بسیاری از کشورهای همسایه.
در حدود سال ۱۸۴۲ میلادی (۱۲۲۱ شمسی / ۱۲۵۸ قمری)، در دوران سلطنت محمدشاه قاجار، نخستین دوربین از روسیه و فرانسه به ایران آمد.
اما در زمان ناصرالدینشاه قاجار (۱۲۶۴–۱۳۱۳ قمری) بود که عکاسی واقعاً در ایران شکوفا شد.
ناصرالدینشاه خودش عاشق هنر و تجربههای نو بود، و در سفرهایش به اروپا، شیفتهٔ دوربین شد. او در کاخ گلستان آتلیهٔ عکاسی مخصوص ساخت و حتی شخصاً عکس میگرفت.
«ناصرالدینشاه؛ نخستین عکاس شاهی ایران»
ناصرالدینشاه را میتوان یکی از نخستین عکاسان ایرانی دانست.
او با دوربینهای اولیه، از حرمسرا، طبیعت، بناها، و درباریان عکس میگرفت.
بخش بزرگی از نخستین آلبومهای عکس ایران، هنوز در کاخ گلستان نگهداری میشود.
در زمان او، عکاسی رسمی و درباری شکل گرفت و بعدها در میان مردم گسترش یافت.
«دوران قاجار؛ شکوفایی عکاسی»
در دورهٔ قاجار، عکاسی در چند شاخه پیشرفت کرد:
1. پرتره (چهرهنگاری): عکس از شاهان، شاهزادگان و اشراف.
2. مناظر و بناها: ثبت کاخها، خیابانها، بازارها و طبیعت ایران.
3. مستندنگاری تاریخی: از مراسم، جنگها و وقایع سیاسی.
از نخستین عکاسان حرفهای ایرانی میتوان به این نامها اشاره کرد:
عبدالله قاجار (عکاس رسمی دربار ناصرالدینشاه)
آنتوان خان سوریوگین (Antoine Sevruguin)، عکاس ارمنیتبار ایرانی که یکی از درخشانترین مجموعههای تصویری از ایران قرن نوزدهم را بر جای گذاشت.
«از قاجار تا امروز؛ مسیر تکامل عکاسی ایرانی»
در دورهٔ پهلوی، با ورود دوربینهای مدرن و تأسیس مدارس عکاسی، این هنر علمیتر شد.
پس از دههٔ ۱۳۴۰ شمسی، عکاسان هنری و خبری رشد کردند.
در دوران معاصر، عکاسی در ایران به یکی از هنرهای مهم جهان بدل شده است.
«جمعبندی زیبا»
اگرچه ایران باستان هرگز دوربین نداشت،
اما «چشمِ هنرمند ایرانی» از همان آغاز، دوربینی درونی بود.
از نقش برجستههای تختجمشید تا پرترههای ناصرالدینشاه،
از سفالهای شوش تا عکسهای مستند قرن بیستم،
ایرانیان همیشه در پی یک هدف بودند:
ثبت زیبایی، جاودان کردن لحظه، و سخن گفتن با تصویر.
